In de jaren 60 wordt  het segment van de topklasse auto's gedomineerd door  Duitse Britse en Amerikaanse modellen.  Dit is een doorn in het oog voor  het management van Fiat onder leiding van  Dante Giacosa.  Het toenmalige topmodel, de 2300, begint verouderd te raken en in 1963 wordt voorzichtig gestart met de ontwikkeling van een nieuw topmodel dat de concurrentie in de topklasse moet verslaan. Deze taak wordt aan Aurelio Lampredi overgedragen die net vertrokken is bij Ferrari.

Samen had hij met Vittorio Jano gewerkt aan de 2,4 liter V6 van de Dino. De nieuwe Fiat zou ook een V6 hart krijgen. Deze nieuwe V6 moest geheel afgestemd zijn op het gebruik in een topklasse auto; veel koppel bij lage toerentallen. In maart 1969 wordt de nieuwe Berlina getoond op de Salon van Geneve. De verkopen blijven achter en in 1970 krijgt Pininfarina de opdracht een coupé te ontwerpen om de verkopen te stimuleren.

De samenwerking met de carrosserie- bouwer gaat zelfs verder; Fiat leverde de bodemplaat en een deel van de constructie, Pininfarina monteerde de body, waarna de coupés in de Rivalta fabriek verder werden afgebouwd. In maart 1971 wordt de coupé getoond op de salon van Geneve. Het ontwerp maakt grote indruk; de pers spreekt van: "Een klassieke schoonheid". Het showmodel had nog de 2,8 liter V6, de produktiemodellen werden uitgerust met de opgeboorde 3,2 liter V6.

Prijzen

De toenmalige prijs (1974) was ƒ 41.954,- voor de handgeschakelde versie. De automaat was wat duurder en kostte ƒ 42.524,-. Uitgevoerd met hoofdsteunen, metallic lak, leder, airco, radio en speakers werd de prijs ƒ 49.839,-. De standaard uitrusting is echter wel erg rijk; stuurbekrachtiging, electrisch bedienbare ramen voor, hoogte- en lengte verstelling stuur, hoogteverstelling stoel, dubbele claxon, ruitenwissers met interval, toerenteller, oliedruk en temperatuur, laadstroommeter,  klokje, handgas etc.