Er zijn gelukkig tegenwoordig veel mogelijkheden om een stervende te begeleiden.
Echter, wanneer iemand in een coma ligt is die persoon vaak gedoemd om in eenzaamheid te sterven. Men heeft nog vaak het idee dat de persoon niet te bereiken is en de artsen versterken dat idee meestal.
Zelf heb ik een paar ervaringen gehad waaruit blijkt dat de geest van een persoon die in diepe coma ligt wel degelijk in staat is om contact te leggen en ervaringen van de omgeving waar te nemen.
De eerste keer dat ik dit meemaakte was met mijn schoonmoeder. Mijn schoonmoeder was 80 jaar en al vele jaren zwaar dement. Ik heb haar niet gekend toen zij nog goed was, maar vanaf de eerste keer dat we elkaar ontmoeten had ik contact met haar. Zij zocht zelf contact, ik had er namelijk nog nooit bij stil gestaan dat de geest van iemand die dementeert in takt blijft. En eigenlijk is dit heel logisch, de hersenen zijn beschadigd. Hersenen zijn iets lichamelijks, en dat heeft verder niets met de geest van iemand te maken. Maar omdat ik nooit eerder met een demente persoon in aanraking was geweest, wist ik ook niet in hoeverre er contact mogelijk was. Ik vond het erg mooi te ervaren dat er wel degelijk contact mogelijk was, maar ik vond het moeilijk dit te delen met mijn man. Hij was namelijk in de veronderstelling dat zijn ouders heel gelukkig met elkaar waren.
In het gezin waarin hij opgegroeid is werd alles achter gesloten deuren gedaan, en praten over gevoelens of emoties was ondenkbaar. Nu had ik de wetenschap dat zijn moeder o.a. heel veel onverwerkte woede en frustraties naar zijn vader had, en ook diep teleurgesteld was in het leven. Na enige aarzeling heb ik hem dit verteld om het gedrag van zijn moeder ( zij was heel erg agressief naar haar man) voor hem begrijpelijker te maken.
Nu was zij stervende en lag al een paar dagen in coma. Mijn schoonvader en een zus van mijn man waren aldoor bij haar en omdat zij niets met het paranormale te maken willen hebben, kon ik dus weinig doen wanneer zij aanwezig waren.
Maar op een ochtend voelde ik heel sterk dat wij naar haar toe moesten omdat zij hulp nodig had, en dus hebben we wat spullen ingepakt en zijn naar Doetinchem vertrokken.
We hebben mijn schoonvader die avond zo ver gekregen dat hij zelf naar bed ging om wat te slapen en hij het aan ons over liet om bij moeder te waken.
Daar zaten wij, in een schemerige huiskamer waarin een bed stond met het totaal uitgemergelde lichaam van mijn schoonmoeder, die moeizaam rochelend adem haalde. Op dat moment twijfelde ik ineens of ik wel iets zou kunnen doen, en had zelf totaal geen idee wat ik moest doen.
Ik ontspande me en concentreerde me op mijn schoonmoeder. Ik voelde haar angst en haar behoefte aan lichamelijk contact. Mijn man is toen bij haar bed gaan zitten en heeft haar hand vastgehouden. Dit deed haar zichtbaar goed, ze werd iets rustiger.
Ik voelde dat ik verder moest gaan, maar ik durfde ineens niet meer. Ik werd zelf namelijk ook heel benauwd, en wist niet waar dit alles toe zou leiden. Toch voelde ik dat ik het moest doen. Ik heb mezelf toen zo leeg mogelijk gemaakt en heb contact met haar geest gezocht om te proberen of ik met haar kon communiceren. Dit lukte en zij maakte me duidelijk dat ze wist dat ze moest gaan maar dat ze angst had. Die angst was allesoverheersend. Het lukte me niet om haar rustiger te krijgen en ik besefte dat ik een stap verder moest gaan. Een stap die mij zelf erg beangstigde. Ten eerste omdat het volkomen nieuw voor mij was en ik totaal niet kon inschatten wat het voor mij zou betekenen. Maar ik werd als het ware naar haar toe geduwd en het besef van haar angst en verdriet maakte dat ik het liet komen.
Ik kwam in heel direct contact met haar, ik heb haar bij de hand genomen en samen zijn we haar duister in gegaan. Ik weet dat iedereen die overgaat opgehaald wordt, en ik wist dat ik degenen die er voor mijn schoonmoeder waren aan haar moest laten zien. Het leek alsof ik zweefde, alles was volkomen donker, ik zag mijn schoonmoeder niet maar voelde haar hand krampachtig in de mijne. Na verloop van tijd zag ik drie mensen, en daar bracht ik mijn schoonmoeder heen. Bij die ontmoeting werd ze volkomen rustig en blij. Ik zag haar toen wel, ze veranderde in een mooie sterke vrouw van rond de 40 jaar. Toen wist ik dat het goed was en ik terug kon gaan. Ze zou in vertrouwen en rust kunnen gaan.
Hoe ik het heb gedaan kan ik niet precies navertellen, maar ik ben alleen terug gegaan. Ik werd me weer bewust van de huiskamer, en van mijn man die nog steeds bij het bed van zijn moeder zat. Ik was zelf volkomen uitgeput, maar ik zag dat mijn schoonmoeder heel erg rustig was geworden en daar werd ik heel gelukkig van.
Ik heb mijn man de personen omschreven die ik zag en hij herkende in die omschrijvingen drie mensen die heel belangrijk voor haar geweest waren tijdens haar leven: haar zus, een broer en een heel goede vriendin.
Na een paar uur is zij heel rustig gestorven. Dat was op 24 April 2002.
Maar hiermee was het nog niet klaar.
Mijn schoonvader was een sterke gezonde man van 84 jaar die de laatste 20 jaar voor zijn vrouw gezorgd had. Tijd om te rouwen had hij niet, hij stond het zichzelf niet toe.
Zo af en toe liet hij een glimp van zijn onrust en verdriet zien, maar verder was hij heel druk bezig zijn tuin op orde te maken en zijn omgeving te verkennen. Met bijna manische energie stortte hij zich overal in, en ontmoette op een vakantie zelfs een vrouw waar hij het heel goed mee kon vinden.
Enkele maanden na de dood van mijn schoonmoeder liet zij me weten dat Wim, haar man, haar snel zou volgen.
Ik was geschokt, maar wist dat het zo zou gaan.
Rond de feestdagen was mijn schoonmoeder heel erg aanwezig. Ze bleef me maar vragen of ze bij ons mocht komen. We moesten een foto van haar neerzetten. Ik had dit al een paar keer tegen mijn man gezegd en hem gevraagd een foto van zijn moeder uit te zoeken die we een plaatsje in ons huis konden geven. Maar het kwam er niet van. Op een gegeven moment was ik het zat, ik kreeg geen rust meer, dus toen heb ik zelf een foto van haar uitgezocht en die bij ons op de kast gezet.Waarna ik inderdaad rust kreeg.
Een paar dagen daarna waren wij op bezoek bij mijn schoonvader en tot onze grote verbazing uitte hij dit keer wél zijn gevoelens van de laatste maanden, maar hij gaf ook aan dat hij sinds een paar dagen rust gevonden had. Hij noemde als verander punt precies die dag waarop ik de foto van mijn schoonmoeder bij ons had neergezet. Hij vertelde dat hij ineens rust voelde meer energie kreeg en weer zin in de toekomst had.
Een week later werd slokdarmkanker bij hem geconstateerd. Hij heeft gevochten wat hij kon; de rust en energie die hij kreeg doordat zijn vrouw bij ons was gekomen gaf hem de kracht om zijn laatste strijd door te komen op de manier zoals hij geleefd had; sterk en onafhankelijk. Op 7 augustus 2003 is hij overleden. Nu staan er twee foto’s bij ons op de kast en is de rust weer gekeerd. Aan deze en aan gene zijde.
Dit waren twee heel verschillende vormen van stervensbegeleiding; bij mijn schoonmoeder was het heel direct, en bij mijn schoonvader indirect.
Meer overdenkingen: De Universele Taal Verplicht houden van? Herkenning Sterven en het bewustzijn Albert Einstein Boeddha Chief Seattle
Over mezelf
Hoe werk ik
Moet je erin geloven
Wie heeft er baat bij
Afstand geen bezwaar
Diensten en prijzen
Praktijkvoorbeelden
Overdenkingen
Foto's
Liefde
Mediteren
Marianne
Linkpagina
