Er wordt mij vaak gevraagd op welke manier ik met dieren communiceer.
Nu zag ik laatst een uitzending over het gedrag van dieren vlak voor de Tsunami. Alle dieren voelden aan dat er iets ging gebeuren en brachten zichzelf in veiligheid. Er steeg ook op veel verschillende plaatsen een soort van universele noodkreet op die allen verstonden. Een bioloog verklaarde dit gedrag als heel natuurlijk: dieren nemen op een ander niveau waar dan mensen, en in geval van nood bestaat er een soort van universele taal tussen de soorten.
En zo heb ik ook contact met dieren, ik ben in staat om in dezelfde laag als zij waar te nemen en zendt in die laag dezelfde soort trillingen uit als zij onderling doen, waardoor wij elkaar 'herkennen'.
Ik heb altijd geweten dat de taal van gevoelens universeel is, er is in dat opzicht geen verschil tussen mensen en dieren. Dit is ook bij de Tsunami merkbaar geweest omdat veel dieren mensen gered hebben: Dolfijnen die schippers 'dwongen' van het vaste land af te varen, olifanten die zich met ketting en al losrukten van de bomen waaraan zij vastgeketend waren en weg renden waardoor hun verzorgers er achteraan gingen en dus overleefden, maar ook weer terug keerden en hielpen met puin ruimen. Maar iedereen heeft ook weleens gelezen of gehoord van huisdieren die hun baasje hebben gered doordat ze bijvoorbeeld een hartaanval voelden aankomen en hun baas dwongen wakker te blijven, of dieren die de gekste capriolen uithaalden om hulp te zoeken/ aandacht te vragen voor hun baas die bewusteloos was geraakt..
Dit is de universele taal van de natuur, waar wij ook onderdeel van uitmaken. Dieren luisteren daarnaar, en handelen daarnaar zonder onderscheid te maken tussen de soorten. Of je nu mens of dier bent, als zij gevaar signaleren helpen ze.
Zelf heb ik tijdens een vakantie in Turkije die universele taal mogen meemaken. Ik deed iedere dag mijn boodschappen in een klein winkeltje dat door een moslimechtpaar werd gerund. De man deed het woord en de vrouw zat meestal in een hoekje. We glimlachten altijd naar elkaar, maar verdere communicatie was niet mogelijk. Ik kwam daar ook regelmatig met mijn zoon, die toen 13 jaar was, en hij kreeg ook altijd glimlachjes. Op een keer stond ze op en toen zag ik dat ze hoog zwanger was, ze wreef over haar buik en
met een blij gezicht zei ze: baby, en knikte ook ter verduidelijking naar mijn zoon. Ze wilde dus zeggen dat ik een leuke zoon had en dat zij ook snel een kind zou hebben. Er werden toen wederzijdse blikken van begrip en vreugde uitgewisseld tussen ons. Op een morgen kwam ik alleen naar dat winkeltje toe, toen de vrouw naar buiten kwam. Ze zag mij en begon heel erg te huilen, ze klampte zich aan me vast en riep terwijl ze haar buik vast hield: baby dood. Ik was ontsteld, heb haar geknuffeld en met tranen in mijn ogen heb ik haar mijn medeleven betuigt. We hebben elkaar gewoon een tijdje aan staan kijken. Toen knikte ze en liep verder.
Ik was hier helemaal door van slag, ben terug gegaan naar ons appartement, en vroeg me af of ik iets voor haar zou kunnen doen. Ik heb me op haar en haar kindje geconcentreerd, en voelde het kindje heel erg zwak maar nog wel levend. De rest van die ochtend heb ik al mijn energie op het kindje geconcentreerd. Ik kreeg op een gegeven moment het gevoel dat het goed zou komen, maar wilde daar wel graag een bevestiging van. Ik ging de volgende morgen weer naar het winkeltje, de man was er alleen. Wat aarzelend vroeg ik aan de man, terwijl ik een dikke buik beweging maakte: baby? De man begon breeduit te lachen, kwam achter de toonbank vandaan begon me de hand te schudden en zei stralend dat baby goed was. De dag erna was de vrouw ook weer in het winkeltje en kwam direct naar voren om me te omhelzen.
Wat wisten zij van mij? Wat wisten wij van elkaar? Ik, een vrije nederlandse vrouw, die alleen met haar zoon op vakantie was en die in luchtig hemdje en korte broek in hun winkeltje kwam. Voor hen ondenkbaar. Zij, een moslimechtpaar waarvan de vrouw van top tot teen in lange rokken gewikkeld was en zich altijd op de achtergrond hield. Voor mij ondenkbaar. En toch verstonden én begrepen wij elkaar door de universele taal te spreken die door alle barrières heen gaat.
Introductie
Over mezelf
Hoe werk ik
Moet je erin geloven
Wie heeft er baat bij
Afstand geen bezwaar
Diensten en prijzen
Praktijkvoorbeelden
Overdenkingen
Foto's
Liefde
Mediteren
Marianne
Linkpagina
