|
Terug naar "over ons"Mayke's Verhaal
Wonen en werken
Ik ben Mayke Bloem, geboren als Mayke Paul in 1971 in Laag Soeren, een klein plaatsje tussen Eerbeek en Dieren, in de driehoek Zutphen-Arnhem-Apeldoorn. Mijn ouders zijn Ymkje Verdenius en Jacques Paul. Ik heb een oudere zus, Robertine Walhout. We woonden in Laag Soeren tot onze ouders gingen scheiden toen we 5 en 6 waren, toen verhuisden we naar Arnhem om bij onze grootouders te wonen totdat onze moeder een huis had gekocht in Huissen, ten zuiden van Arnhem, naast haar beste vrienden Ans en Peter Hage. Ze kreeg ook een vriend, een collega, die vaak bij ons thuis kwam, en omdat hij Engels was, verbood mijn moeder hem om Nederlands tegen me te praten! Ik heb aan hem te danken dat ik nu behoorlijk goed Engels spreek. We woonden daar totdat ik 16 was. Toen verhuisden we naar Apeldoorn, omdat onze buren uit elkaar waren en allebei verhuisd, en onze moeder werkte in Apeldoorn en had echt een hekel aan autorijden. Dus gingen we verhuizen, en de auto werd verkocht en we kregen alledrie een NS-jaarkaart om in Nederland zoveel met de trein te kunnen reizen als we wilden. We woonden dichtbij het station, dus ik trok het hele land door. Toen ik 20 was haalde ik mijn rijbewijs, en mijn moeder kocht weer een auto. Toen ik 22 was kreeg ik verkering met Jerry, die een kamer ging huren in het huis van de Engelsman (1 kilometer van ons vandaan). Ik bracht daar zoveel tijd door, dat ik mijn spullen pakte en er de andere kamer huurde. De Engelsman werke en woonde in London voor een paar jaar (of ik zo vriendelijk wou zijn af en toe eens in zijn Triumph Spitfire te rijden! Geen probleem... ik ging er mee naar school!). Ik verliet school toen ik 23 was en ging op zoek naar werk. Ik zou administratief medewerkster worden. Mijn vriend Jerry en ik kochten ons eigen huis en betrokken dat in augustus 1997, weer 1 kilometer verder van mijn moeder's huis. Na een aantal tijdelijke banen, begon ik in februari 1999 als crediteurenadministratie bij een fabriek die kartonnen doosjes maakt. Mijn vader is hertrouwd, woonde ook in Apeldoorn en heeft nog twee kinderen, Irian en Iona. In december 2000 is hij van hun moeder gescheiden, en kwam bijna 1 kilometer van mij vandaan wonen, samen met mijn halfbroertje Irian die toen 21 jaar was.In 2000 gingen Jerry en ik uit elkaar, en ik bleef alleen in het huis. In de herfst van 2001 ontmoette ik Stefan van den Oetelaar via internet. In februari 2003 kwam hij van Eindhoven naar Apeldoorn om bij mij te wonen, en we trouwden in september van dat jaar. Hij werkte voor Philips in Eindhoven, maar vond een baan bij Philips Nijmegen. Dus hij reed elke dag op en neer. Na drie jaar gingen we een ander huis zoeken, maar we konden het niet eens worden waar dat moest staan of hoe groot het moest zijn. Uiteindelijk vond Stefan zijn droomhuis in Nijmegen en we besloten dat hij dat maar alleen moest kopen. We zijn gescheiden in november 2006 en Stefan woont nu in Nijmegen.
In december 2007 ontmoette ik een chauffeur van Pluim Transport, Marco Bloem, bij ons in het magazijn. Het klikte gelijk en vanaf februari 2008 waren we onafscheidelijk. Hij had ook een huis, in De Maten in Apeldoorn, dat hij nog niet wou verkopen omdat onze relatie nog erg pril was en de huizenmarkt op dat moment niet gunstig. We woonden toen een weekje bij hem, en dan een weekje bij mij. In zijn huis was nog vanalles te doen, en bij mij werd ook het nodige kluswerk verricht. Toen kwam er iemand op ons pad die met spoed woonruimte zocht, en zij heeft een half jaar Marco's huis bewoond. Daarna vonden we gelukkig snel officiële huurders. Zij huren het huis vanaf juli 2009. Dat is erg prettig, want tegen die tijd ging ik stoppen met werken omdat ik zwanger was. 13 Augustus 2009 was mijn laatste werkdag bij SHC, toen had ik daar op twee weken na 10 jaar in vaste dienst gewerkt. Dus wij moeten het vanaf toen met één salaris doen. Op 9 juli 2009 zijn Marco en ik getrouwd en op 5 november van dat jaar werden wij een gezinnetje. Joeri Bloem zorgt voor veel slapeloze nachten, maar overdag is het een schatje! En ik ben dus nu een ouderwetse niet-werkende moeder en kan zo op-en-top genieten van mijn (ons!) knusse huisje en ons prachtige kereltje!