Toch zit me iets dwars. Men stelt dat eerst bewezen moet worden dat een geneesmiddel werkt. Maar ondertussen zijn we al meer dan tien jaar verder en gedegen onderzoeken zijn nog niet uitgevoerd. Ondertussen heb ik niet zoveel tijd als dat de wetenschap en met name de verslavingskunde heeft. Tien jaar, dat zijn 10 jaren van de veertig die ik reeds in diepe ellende heb doorgebracht (met af en toe een adempauze dan), terwijl de wetenschap niet echt haast lijkt te maken. Dit kan allerlei oorzaken hebben, allerlei redenen, er kunnen allerlei redenen zijn waardoor men voorzichtigheid wilt betrachten, maar ik heb die tijd niet, net als miljoenen andere mensen, misschien in totaal wel een half miljard mensen, die tijd niet hebben. Een verslaafde balanceert voortdurend op een heel dun koord, men kan zomaar elk moment te pletter vallen, en ondertussen wilt de verslavingskunde wachten tot dat er een solide brug is gebouwd. Natuurlijk kan een medicijn veroorzaken dat iemand nog eerder te pletter valt dan zonder, maar ik persoonlijk neem graag dat risico, want leven met een verslaving en alle achterliggende psychiatrische problematiek doet me ook vroeger of later te pletter slaan.

Verder moet mij van het hart dat mijn zus weliswaar in eerste instantie is overleden aan haar eigen problematiek, zoals Wouter Bos het zo mooi zei, iemand verdrinkt niet omdat hij niet gered wordt, maar omdat hij niet kan zwemmen, maar hier beslist in is geholpen door een onverstandige opeenstapeling van medicatie, terwijl de verslavende middelen thuis ook gewoon gebruikt bleven worden. Zo nam zij naast grote hoeveelheden alcohol, nicotine en cocaine op een gegeven moment teveel door opeenvolgende artsen in verschillende instellingen met goede bedoeling toegevoegde medicatie, maar op een gegeven moment tegelijkertijd en alles door elkaar: 50 keer een normale dosis benzodiazepines (oxazepam na delirium, door het ziekenhuis aangevangen, op vervolg recept verstrekd door de huisarts), het door haar verlangde middel bromazepam kreeg zij niet meer, 3 pillen van het antypsychosemiddel Zyprexa, het antidepressivum Prozac, het antidepressivum Remeron om te slapen, maagzuurremmers en dan zal ik nog wel wat vergeten hebben wat ze nog had liggen in 3 lades vol met medicijnen. Toen zij ook nog het anti-angstmiddel Dipiperon kreeg heb ik haar voor het weekend gesproken over de telefoon en zij was razend enthousiast over het nieuwe middel en zei dat ze eindelijk aan het leven durfde te beginnen en oude gewoontes durfde te doorbreken. Na het weekend is zij met doorgesneden polsen, zenuwen en pezen incluis, opgenomen in het ziekenhuis. Ze had ze doorgesneden met messen die er nog scherp en al stonden van haar een jaar daarvoor aan kanker overleden man. Ik neem niemand iets kwalijk, maar dit kan wel, en over baclofen doet men "moeilijk", zonder dat ik gefrustreerd wil klinken, maar het toch stiekum een heel klein beetje doe...

 

Colombo et al., 2000, 2002, Addolorato et al., 2000 suggest that the GABAB receptor agonist, baclofen, may be effective in the treatment of patients with alcohol problems. Abstinence from alcohol or reduction in alcohol intake was achieved within the first week of baclofen treatment and was maintained throughout the treatment period. The increased efficacy of baclofen over placebo may be related to its suppressant effect on craving; indeed, the drug produced a rapid decrease in the ‘compulsive’ and ‘obsessive’ components of craving, as indicated by the immediate reduction in mean score of both OCDS subscales. It is noteworthy that an anti-craving effect of baclofen has already been observed with other substances of abuse, particularly cocaine in cocaine users (Ling et al., 1998). The anti-craving effect of baclofen may depend on its ability to interfere with the neuronal substrates mediating the reinforcing properties of ethanol. GABAB receptors located in the ventral tegmental area (VTA) have been reported to control the activity of mesolimbic dopamine neurons, a major neural pathway in the regulation of the reinforcing properties of addictive drugs, including alcohol (see Di Chiara, 1995; Koob et al., 1998; Spanagel and Weiss, 1999). Accordingly, pharmacological stimulation of VTA GABAB receptors has been found to inhibit the firing activity of these neurons (Kalivas, 1993) as well as basal (Yoshida et al., 1994) and alcohol-stimulated (Carta et al., 2001) dopamine release from their terminals in the nucleus accumbens.

 

Moreover, it is conceivable that the suppressing effect of baclofen on alcohol withdrawal symptomatology (Addolorato et al., 2002) may have helped the patients to achieve and maintain alcohol abstinence. In agreement with both previous observations (Krupitsky et al., 1993; Ling et al., 1998; Addolorato et al., 2000), baclofen proved to be devoid of serious side-effects in alcoholics. Moreover, side-effects were present only during the first week of the treatment.

 

Preclinical data suggest that baclofen might be liable to misuse since the drug shares several pharmacological effects with the alcohol-mimicking agent, {gamma}-hydroxybutyrate (GHB), and craving for and abuse of GHB have been observed in different alcoholic patients (see Addolorato et al., 2000). However, baclofen failed to show euphorigenic effects and no patient consumed the drug above the prescribed dose. The lack of misuse liability of baclofen is an important factor in pharmacological treatments of alcohol and other substance addictions.

 

In conclusion, with the limits of the low number of patients recruited and the short time of observation, the results of the present preliminary double-blind study confirm that baclofen, because of its anti-craving and anti-reward action on the one hand, and safety on the other, may have an important role in the treatment of patients with alcohol problems. Future studies with larger patient samples and longer periods of observation are surely warranted to confirm the results of the present study.

 

Nou, dit soort onderzoek, evenals veel meer positieve dan negatieve verhalen op internet, doen mij overtuigen dat ik het risico maar moet nemen en zelf aan het experimenteren moet gaan. Als ik op de hulpverlening moet wachten ben ik namelijk weer 10 jaar verder en mogelijk reeds dood.

 

Ik zal proberen te verwoorden wat ik voel, een antwoord proberen te geven op wat me toch een beetje dwars zit in de hulpverleningshouding tegenover een doortastendere farmaceutische benadering van verslaving, zo objectief mogelijk proberen aan te geven wat voor mij de waarde is van deze medicatie, die ik op eigen houtje ben gaan uitproberen, omdat ik niet wil wachten op onderzoek dat niet zal komen omdat het middel patentloos is. Zo werkt dat nu eenmaal vaak in het huidige kapitalistische systeem en de farmaceutische industrie die daar onderdeel van is en waar miljarden zoniet triljoenen in omgaan.

 

Het is meer bedoeld als het proberen tot een voortschrijdend inzicht te komen, dan een mening die definitief is, alsof ik weet hoe het zit. Dat is niet het geval. Ik kom wel steeds dichter bij een verklaring voor mijn ziekte en daardoor bij een mogelijke oplossing of in ieder geval in de richting van waar ik een oplossing moet zoeken. Ik heb door de recente berichten en vervolgens experimenten op eigen houtje voor het eerst weer hoop gekregen dat deze problematiek langszaam maar zeker naar de achtergrond zal kunnen verdwijnen. De verslaving is niet meteen verholpen door deze middelen, daarvoor is de problematiek te complex, en eerst zullen achterliggende psychiatrische problemen afdoende moeten worden aangepakt, therapeutisch of met medicatie, voor met succes de verslaving kan worden bedwongen. Helaas komt het nog steeds voor dat de verslaafde voor de keuze wordt gesteld: eerst stoppen met de verslaving, dan kunnen we de psychiatrische problemen aanpakken. Precies verkeerd om dus! De geschiedenis zal terugkijkend uitmaken dat deze kortzichtige benadering lange tijd onnodig fatale gevolgen heeft gehad. Het beleid begint te veranderen, maar in de harten van veel hulpverleners wil het er nog niet echt van harte in, dat verslaving een ernstige hersenziekte is en dat een verslaving hardnekkiger is naarmate er meer en ernstigere achterliggende problematiek bestaat en de verslaving daarom tegelijkertijd (of erna) moet worden behandeld als de achterliggende problematiek.

 

Zo slik ik zelf antidepressiva (fluoxetine = Prozac) en het ADD medicijn methylphenidaat langwerkend (Concerta). Omdat mijn achterliggende problematiek dus reeds behandeld wordt, is de kans dat ik mijn verslaving overwin groter geworden. Nu wordt mij verder langzamerhand duidelijk waarom ik een verslaafde persoonlijkheid heb. Ik mis namelijk de rust, vrede, geduld en gemoedsrust die anderen wel of sneller van zichzelf hebben. En dat is een gemis of afwijking op chemisch niveau in de hersenen, en dus op het gebied van neurotransmitters, die er voor zorgen dat ik meer last heb van verslavingen of er meer gevoelig voor ben.

 

De middelen die ik nu slik, baclofen, werkt op de GABA neurotransmitter en acetylcysteine (tegen hoest, verkrijgbaar bij Etos) werkt op glutamaat. Samen zorgen ze op een of andere manier voor een henieuwd evenwicht in de hersenen, waardoor ik minder onrust heb, vrede heb met het niet gebruiken, die tijd meer waardeer, meer zelfs dan tijdens het gebruik, geen fysieke onrust krijg, volgend op en veroorzaakt door het psychisch verlangen naar het middel, veroorzaakt door het reptielenbrein gedeelte in mijn hersenen, en waar de wilskracht van een verslaafde, die zetelt in de frontale cortex vrijwel geen enkele controle meer over kan uitoefenen. En dat is nou net wat het een ernstige hersenziekte laat zijn. Die controle is bij gezonde en normale mensen of zelfs bij normaal maar hevig gebruikende mensen wel aanwezig. Veel mensen kunnen hun verslaving daarom wel op eigen kracht overkomen. Het begint echter pas problematisch te worden als dat niet lukt. En dat maakt het zo’n gemene ziekte, omdat de verslaafde wordt vergeleken met mensen die het wel lukt om er van af te komen.

 

Het simpele feit dat dat niet lukt is nou net het kenmerkende feit dat het een hardnekkige verslaving is en dus een ernstige hersenziekte op zich, maar versterkt door alle niet opgeloste achterliggende psychiatrische problematiek. De aandacht blijft voortdurend gericht op het opheffen van de hunkering, wat een ernstige, gekmakende en uiteindelijk zich fysiek uitende, obsessieve en dwangmatige onrust, onvrede, ongeduld en craving veroorzaakt, en het leven is een living hell geworden… De intuitie vertelt de hulpverlener daarom dat eerst die verslaving moet worden verholpen, omdat de aandacht van de verslaafde steeds weer hierop wordt gefocused, daarop steeds weer zal stuklopen, en alle therapeutische vooruitgang weer tot nul zal doen reduceren. Maar ik kan u verzekeren dat op een of andere manier toch eerst de achterliggende psychiatrische problemen moet worden aangepakt voordat er ook maar enigszins een kans zal bestaan dat men de verslaving zal overwinnen, of in ieder geval kan zorgen dat het gebruik niet meer problematisch zal zijn.

 

Er zijn een paar placebogecontroleerde studies waarin baclofen niet veel meer doet dan placebo, zoals ook Ameisen in zijn boek uitlegt, misschien ook door doseringen die niet hoog genoeg waren in de onderzoeken tot op heden van baclofen bij alcoholverslaving. Er zijn echter meer onderzoeken die wel positief resultaat laten zien, vooral ook bij cocaine verslaving. Die onderzoeken worden al vanaf de vorige eeuw gedaan, en het lijkt me dat je dan als drugshulpverlenende instantie de vanzelfsprekende en op zicht volledig terechte voorzichtigheid maar even moet laten voor wat het is en zelf voorzichtig moet gaan experimenteren met deze middelen. Een positief resultaat bij sommige patienten kan namelijk al snel opwegen tegen het gevaar dat het middel mogelijk bij sommige andere patienten oplevert, ivm mogelijke verslaving aan het medicijn zelf, ongewenste bijwerkingen, etc.

 

zie

http://alcalc.oxfordjournals.org/cgi/content/full/37/5/504#CARTA-ETAL-2001

http://alcalc.oxfordjournals.org/cgi/content/full/42/2/158

http://www.cocaine.org/n-acetylcysteine/index.html

http://www.nature.com/npp/journal/v18/n5/full/1395109a.html

http://www.addictionrecoveryguide.org/medications/cocaine/index.html

http://www.opioids.com/addiction/index.html

 

Volgens op bovenstaande websites genoemd onderzoek wordt al vanaf het einde van de  vorige eeuw steeds duidelijker dat Baclofen en andere middelen die op de neurotransmitters GABA en Glutamaat inwerken een belangrijke rol kunnen spelen bij het onderdrukken van craving. Het "reptielenbrein" zorgt voor een hunkering naar een bepaald middel (alcohol, drugs of gedrag), als je daar dan geen gehoor aan geeft blijft er een continue onvrede en onrust, die pas verdwijnt als je toch toegeeft aan de hunkering ofwel craving.

Het middel doet je ondertussen meestal al helemaal niets beter voelen dan zonder het middel, maar het simpele feit dat je toegeeft aan dat wat het reptielenbrein je opdraagt, zorgt letterlijk voor rust in je hoofd. Het reptielenbrein heeft namelijk het idee dat het verslavende middel of gedrag essentieel is om te overleven of je in ieder geval leuk en lekker te voelen. Iemand die niet verslavingsgevoelig is, blijft zich ook zonder dat middel rustig, lekker en vredig voelen, en kan op die manier eerder van een verslaving afkomen.

 

Een verslaafde is niet zozeer een slaaf van een middel, maar slaaf van het eigen gruwelijk zeurend kind in je hoofd. Net als een kind dat zeurt om een ijsje het ijsje niet nodig heeft, dus geen slaaf van het ijsje is, zo is een verslaafde geen slaaf van een middel, maar van het eigen zeurende en krijsende kind in zijn hoofd. Het kind blijft zeuren tot het een ijsje krijgt. Een andere ouder zal denken, ja, hallo, dat kind leert op die manier dat zeuren loont, dus zal het blijven zeuren en krijsen. De ouder die met zo'n kind te maken heeft, leert echter dat dat kind echt niet ophoudt, ja misschien na een uur, en dat het al met al toch praktischer is om dat kind maar af en toe een ijsje te geven. Omdat je dan in totaal 30 minuten last heb per week en anders 30 uur. De ouder is tot de conclusie gekomen dat het kind misschien echt het ijsje nodig heeft. Misschien zitten er bepaalde eiwitten in die het kind gelukkig doen zijn, zoiets... Het is dan heel aanmatigend om tegen zo’n ouder te zeggen dat hij het kind op deze manier verwend en veeleisend maakt. Het is namelijk waarschijnlijk zo dat het kind reeds van zichzelf veeleisend en ongeduldig is. En een ijsje geven is dan misschien nog de meest pragmatische oplossing om heel veel gezeur en gekrijs te voorkomen. Opvoeding en omgeving blijkt sowieso maar zo’n 10% te bepalen hoe een kind zich tot volwassene ontwikkelt, 90% schijnt genetisch vast te liggen. Dus ook al leer je het kind dat zeuren om een ijsje geen zin heeft, omdat het kind het ijsje nooit zal krijgen als het krijst en zeurt, ik denk dat het zeuren en krijsen, of liever onvrede en onrust, sowieso innerlijk wel gewoon doorgaat en zich wellicht zal gaan uiten in andere, ernstigere problematiek, later in het leven, zoals angst, depressie, persoonlijkheidsstoornis en verslavingen.

 

Aan het feit dat meisjes met anorexia, zoals gisteren op tv nog te zien in een indrukwekkende documentaire, vaak al voor of tijdens de pubertijd te maken krijgen met deze problematiek, overtuigt mij in ieder geval nog meer dat ernstige verslaving bijna per definitie een uiting is van psychiatrische problematiek en niet andersom. Eetstoornissen worden tegenwoordig als zeer verwant aan verslaving beschouwd. In de kliniek (Priory) in Londen waar ik ben opgenomen geweest zaten die meisjes namelijk in de zelfde groep als de mensen met verslavingen. Omdat die meisjes natuurlijk ook niet helemaal zonder eten door het leven kunnen, was het voor mij extra moeilijk om dan wel te aanvaarden dat ik wel geheelonthouding moest nastreven, dat dat voor mij wel de enige methode was.

 

Voordat ik deze Minnesota\AA\NA methode ging volgen was ik 2 jaar onder behandeling van een vrijgevestigd verslavingsarts\psychiater die ook halve weken bij de GGD verslavingsarts was. Hij overtuigde mij toen dat het altijd nog eenvoudiger was om een verslaving of gebruik onder controle te houden dan om helemaal geheelonthouder te willen of kunnen zijn. Dat 99% van de mensen toch steeds weer terugvallen met die methode en dat er in de praktijk dus betere resultaten werden gekregen met terugdringen en controle van het gebruik. Zie ook de methadon en nu zelfs heroine verstrekking bij hardnekkige heroineverslaafden. Hun leven gaat er op vooruit en de samenleving heeft een stuk minder last van ze in de vorm van gezeur, fietsjes stelen en verkopen en autoinbraken.

 

Vandaar dat de AA\NA\Minnesota methode eigenlijk van je verlangt dat je op een of andere manier een hogere macht kan vinden die het werk voor je doet, god, boeddha of desnoods een humanistische gerationaliseerde hogere macht in of vlakbij je zelf, of iets in die geest. Er wordt dan toch enigszins met medelijden toegekeken of aangehoord dat ik die hogere macht wel wil maar niet kan vinden in of vlakbij mezelf. Ik zoek me rot maar vind niks hogers dan mezelf… Ja, hooguit een gemeen duiveltje die me steeds toch weer de ellende in stort… Maar daar geloof ik dus ook niet in, blijft over dat ik een wetenschappelijke methode wil vinden, die me beter maakt en me uit de ellende kan halen. De Jellinek heeft voor Nederlands gebruik de hogere macht angel een beetje uit het Minnesota verhaal gehaald, maar het blijft behelpen. Op wilskracht gaat dit niet, nooit en nimmer lukken namelijk! Want dat is het probleem van de echt hardnekkige verslaving, dat die zich niet weg laat beredeneren. Hooguit lukt het je om een andere verslaving in de plaats te zetten van de oude. Ik beschouw het 3 keer per dag een AA of NA\CA meeting bezoeken ook als zo'n verslaving. Het enige dat dan uiteindelijk overblijft is medicatie (als neurofeedback, acupunctuur en andere kwakzalverij niets heeft uitgehaald uiteraard).

 

En dat is een moeilijk proces, om net die combinatie van medicijnen bij elkaar te sprokkelen die precies jouw problematiek kan verhelpen. Dit is een langdurend proces en ik ben daar ook al 17 jaar en eigenlijk inclusief zelfmedicatie (alcohol, xtc, coke, speed, nicotine) zelfs 25 jaar. Depressies, angst en minderwaardigheidsgevoel die ik al vanaf de pubertijd had werden tijdelijk verholpen door eerst alcohol, nicotine en een heel klein beetje coke, maar werden al gauw intenser door juist het gebruik hiervan. Hierna ben ik aan de XTC en speed geraakt, daardoor merkte ik wel dat er een biologische factor zat in mijn depressies, ik ben toen aan diverse antidepressiva gegaan, uiteindelijk bleek prozac als enig middel echt goed te werken, XTC nam ik automatisch niet meer omdat dit op dezelfde neurotransmitter werkte als prozac (serotonine) en dus nul komma nul meer deed. Het verschil met XTC is echter dat prozac langdurig en gelijdelijk werkzaam is en XTC een heleboel doet in een uurtje en dan vervolgens het tegenovergestelde veroorzaakt.

 

Ik nam echter nog wel speed, maar omdat dit zo slopend is voor je lichaam ging ik na de universiteit, toen ik ging werken en daardoor meer geld kreeg, over op cocaine. Dit bleef eerst beperkt tot het weekend, maar na het jaren net kunnen volhouden allemaal, ging de craving ook gedurende de week opspelen, ik gebruikte op een gegeven moment gedwongen door de craving ook door de week, en dat leidde uiteindelijk tot een volledige burnout (na psychoses, depressies, moeheid, ziek zijn, ellende, ellende, en nog meer ellende). Een cocaineverslaving is daarom zo geniepig omdat je het heel lang vol kan houden om enigszins gecontoleerd en enkel in het weekend te gebruiken, maar langszaam wordt de psychische verslaving allesoverheersend en allesbepalend, en de craving uit zich weliswaar steeds psychisch, maar is op een gegeven moment puur fysiek voelbaar door onrust, geirriteerdheid, kribbig zijn, niks kunnen hebben, onvrede, boosheid, ongeduld, etc. En ook al doet de cocaine eigenlijk geen fluit meer in positieve zin, je wilt het spul toch hebben, al is het alleen maar omdat zo gauw het spul er aan komt, de craving als sneeuw voor de zon verdwijnt en dan heb je dus in ieder geval weer tijdelijk rust in je hoofd, maar verder doet het niks meer, ja je krijgt de drang om dingen die je hebt laten liggen alsnog te gaan doen. Als teksten en brieven eerst nog helder worden geformuleerd, en er ueberhaupt brieven kunnen worden geschreven, omdat je wel redelijk gefocused en geconcentreerd kan werken (hetgeen je door je ADD (ADHD zonder de H) sowieso al van jongs af aan heel veel moeite kostte), worden brieven en teksten wel gauw veel en veel te lang.

 

En ja, nu dus ook, geef ik eerlijk toe, want ik ben nog niet zo ver dat ik zonder cocaine dingen op papier kan krijgen. Ik werk er wel aan natuurlijk. Ik heb ook het idee dat ik meer en meer doe zonder cocaine. Meer zin en rust heb om dingen te doen zonder cocaine. Ik zit nu dus aan de cocaine, terwijl ik probeer te bewijzen dat de baclofen en Etos bruistabletjes wel degelijk goed werk doen, ik weet het, krommer kan het eigenlijk niet… En toch wil ik dit een keer gezegd hebben, opgeschreven hebben, hopend dat het iemand kan helpen meer inzicht te krijgen in deze ziekte. En ik schrijf het natuurlijk op om voor mezelf  de dingen op een rijtje te zetten.

 

Dus, alcohol, drugs of een bepaald gedrag zullen in het begin een groter rustgevend of opbeurend effect hebben op een verslavingsgevoelig persoon, omdat die persoon zich daarvoor misschien ook nooit echt lekker rustig en vredig gevoeld heeft. Het reptielenbrein leert dan dat dat middel een positief effect heeft. Ook al heeft dat middel dat effect eigenlijk allang niet meer, dan nog zal het reptielenbrein zorgen voor een hunkering naar het middel of naar meer van dat middel. Het simpele feit dat door toe te geven aan de verslaving de craving in ieder geval wordt opgeheven, terwijl het middel de oorspronkelijk gewenste werking allang niet meer heeft of althans nauwelijks, is een werking van het reptielenbrein die niet meer door de wilskracht, in dat gedeelte van de hersenen dat ons mens maakt, kan worden overwonnen. Het is een ziekte van de wilskracht en\of van het reptielengedrag. De wilskracht is bij verslaafden niet minder krachtig dan bij gewone mensen, in tegendeel, de wilskracht zet ongelovelijke prestaties neer, het probleem is echter dat het reptielenbrein van een verslaafde op dit terrein nog veel sterker is dan bij een normaal gezond persoon. En dan ontstaat de wanhoop: waarom in vredesnaam maak ik mezelf kapot?!!

 

En dit inzicht is reeds van essentieel belang voor mij…

 

En dan ga je op zoek naar een middel die hier wat aan doet. En je vindt het ook nog, je vraagt aan je huisarts of je het mag gaan proberen, en in eerste instantie mag dit niet, bij navraag bij de Jellinek meldt men namelijk dat het effect nog niet wetenschappelijk is vastgesteld in uitgebreide onderzoeken. Nou, gelukkig is daar dan het internet, in dit geval dus niets minder dan een revolutie als het gaat om het zelfbeschikkingsrecht op je eigen gezondheid.  Uiteraard op eigen risico, dus beslist niet aan te raden om dit zomaar na te doen, maar aan de andere kant ben je meestal al heel lang bezig op dit gebied, want verslavende middelen zijn uiteindelijk ook een vorm van zelfmedicatie, weliswaar volledig uit de rails geschoten, maar toch…

 

Een verslaving is misschien eigenlijk een soort overkoepelende hersenziekte, een ziekte die ontstaat doordat een bepaald middel iemand gedurende een korte periode, soms maanden, soms jaren, substantieel beter doet voelen dan dat bij een gemiddeld persoon het geval is. Ik persoonlijk denk dat bij die persoon vanaf geboorte en door genetische aanleg meer psychiatrische problematiek aanwezig is voordat met het verslavende middel werd begonnen. Hoe meer psychiatrische problematiek voorheen reeds aanwezig was, des te moeilijker het zal zijn om van een verslaving af te komen. En dan is er ook nog een op zich zelf staande factor die bijdraagt aan de verslavingsgevoeligheid. Als men een kind in een test vraagt of het nu 1 koekje wilt of wilt wachten tot moeder terug is en dan 2 koekjes krijgt, dan blijkt dat het kind dat meteen kiest voor 1 koekje, later eerder verslaafd zal raken aan het een of ander dan het kind dat voor de 2 koekjes gaat. Een soort "uitstel en geduld kunnen opbrengen"-gen dus.

 

Nou, die baclofen (werkt op de GABA neurotransmitter), 2 tot 3 keer 20 mg, die ik per dag slik en 1 tot 2 keer 600 mg acetylcysteine (werkt op de neurotransmitter glutamaat) zorgt ervoor dat ik me lekkerder in mijn vel voel, rustiger en vrediger, ik vergeet de cocaine te snuiven, het denken eraan verminderd met 90%, zodoende vermindert de onrust, onvrede, geirriteerd zijn, ongeduld, en kortom de overkoepelende, puur instinctmatige, reptielenbrein gestuurde craving naar cocaine. Als ik het snuif werkt het niet meer, het werkt eerder negatief, depressievergrotend, bewustzijnsvernauwender dan ooit tevoren, ben er minder helder door, ga eerder hyperventileren, krijg een hoge bloeddrukgevoel, rare smaak en geur in mijn neus, moet boeren laten, voel me ongemakkelijk, zenuwachtig. Ik hoop dat dit dan blijft, en het reptielenbrein nu vanzelf doorkrijgt, geherprogrammeerd wordt als je wilt, dat cocaine echt niets of niet veel extra’s meer oplevert.

 

Mijn leven is sowieso al een stuk prettiger omdat ik me nu rustig, geduldig en vredig voel zonder cocaine. Voor het eerst is het leven zonder cocaine meer de moeite waard dan met cocaine. Ik kende dat gevoel ook reeds als ik 4 weken in het buitenland op vakantie ben en totaal geen last heb van enige craving, ik gewoon 2 biertjes drink, en dan naar bed ga en 4 weken geen seconde aan cocaine denk. Integendeel, ik vind het fantastisch om 4 weken zonder die cocaine te kunnen, en te zijn. Terug in Nederland gaat de schakelaar echter weer om. Hetzelfde gebeurde toen ik uit de kliniek kwam, 4 weken geen enkele last en ik arriveer op Schiphol en heb mijn dealer al gebeld. 

 

Ik hoop dat het reptielenbrein nu net als bij "gewone" mensen die van een verslaving proberen af te komen, leert dat de cocaine geen positief effect heeft, dat geen cocaine nemen beter is dan wel nemen, zoals het dus ook gewoon is in feite. Niks moeilijk meer om van de verslaving af te komen, het gaat vanzelf. En 40 jaar geleden was 90% van de bevolking nog verslaafd aan de nicotine, nu 30%. Die laatste 30% komen er niet zo gauw van af dus. Dat zijn de mensen waarbij de verslaving echt een ziekte kan worden genoemd. Het schijnt ook dat als je kunt stoppen met roken, en dus bent gestopt met roken, je meteen 50% meer kans hebt om definitief te kunnen stoppen met cocaine. Nicotine schijnt bij ADHD net zo goed te werken als Ritalin (methylphenidaat), en omdat cocaine min of meer hetzelfde werkt als methylphenidaat kan dit een deel verklaren.

 

Verslaving is dus meer een echte hersenziekte naarmate je meer genetische aanleg hebt voor bijvoorbeeld ADHD, ongeduld, onrust, angst, onvrede, perfectionisme, depressies, etc. Als je bij wijze van zelfmedicatie een bepaald middel of gedrag hebt gevonden dat jou helpt om de oorspronkelijke psychiatrische problematiek te onderdrukken, dan zal je hier ook moeilijker van af kunnen komen, omdat steeds de oorspronkelijke psychiatrische problematiek weer naar boven komt en je dat liever niet hebt en je je weer overgeeft aan de verslaving. Bij mij speelt ook mee een van jongs af aan aanwezig perfectionisme, obsessief en dwangmatig gedrag en aanverwante tics, en ik kijk nog steeds 50 keer per dag of het gas wel goed uit is en de deur op slot is.

 

Daarnaast heeft een verslaafde waarschijnlijk van zichzelf heel weinig rust, geduld, vrede en gemoedsrust, waardoor het reptielenbrein kan gaan denken dat dat middel echt substantieel beter voor jou is. En dat reptielenbrein blijft dat maar steeds aangeven middels craving, ook als het middel al lang niet meer doet wat het eerst deed. En dat is dan echt een afwijking, een ziekte. Je weet dat het middel vrijwel niets meer doet en zelfs negatief uitpakt en toch wordt je dwangmatig en obsessief gedwongen het middel in te nemen of in het zelfvernietigende gedrag te volharden (anorexia, boulimia, sex-liefde-verslaving, gokken, oplichters, etc). Je maakt jezelf kapot en snapt niet waarom je dat in vredesnaam doet. Nou, en dat is wat ik met het reptielenbrein bedoel, daar heb je geen enkele cognitieve of bewuste controle over, net als je hart wordt aangestuurd om meestal 70 keer per minuut te kloppen.

 

Anorexia is een soort verslaving aan de controle over eten, macht over je gevoelens, meestal om ze vooral niet de voelen, macht over je omgeving omdat je slank kan blijven, later omdat je serieus wordt genomen door je nu fysiek zichtbare probleem, maar tegenstribbelend om er definitief van af te willen komen, omdat de eetstoornis iets oplevert en er niets voor in de plaats wordt gezet qua rust, vrede, geluk, gemoedsrust. Het schijnt dat je bij heel erge honger juist niks meer voelt en lichaamseigen morfine en endorfines aanmaakt.

 

Dit gebeurt ook bij Boulimia schijnt, het fijne gevoel dat je krijgt van de endorfinen als je moet kotsen en alle ellende is er eindelijk allemaal lekker uit is, waardoor je toen je jong was zelfs weer door kon gaan met “feesten”. Ik weet niks van gokverslaving, maar het zal me niets verbazen als ik het straks op zoek op wikipedia en het niet de adrenalinekick is die een gokverslaafde opzoekt, maar dat juist de rust essentieel is die de gokverslaafde vindt NA het gokken. Net zoals de cocaine verslaafde niet het effect zoekt dat andere "gewone" mensen er op een feestje in vinden, namelijk euforie en opgewektheid, maar eerder rust, concentratie, bewustzijnsvernauwing ten aanzien van gevoelens en vrede.

 

Gokverslaving wordt wel eens vergeleken met cocaineverslaving en dus is het intuitief weliswaar het gebrek aan opwinding dat in een gokverslaving uitmondt, maar misschien is het dus ook de rust die men alleen nog maar vindt na het gokken. Maar hier weet ik dus echt niets vanaf, dus het kan net zo goed dat gokken juist minder rust en vrede oplevert en cocaine andersom. Dat zou betekenen dat baclofen en acetylcysteine niet gaan werken voor gokverslaafden, maar misschien wel voor eetstoornissen. Maar ik geef toe dat ik mijn boekje nu ver te buiten ga en er niet wetenschappelijk voor ben opgeleid om hier iets zinnigs over te kunnen en mogen zeggen.

 

Oh ja, ik vind het kortzichtig en flauw om Baclofen (= (RS)-4-amino-3-(4-chlorophenyl)butanoic acid) kort door de bocht te gaan vergelijken met GHB (= 4-Hydroxybutanoic acid, synonyms: γ-Hydroxybutyric acid, γ-Hydroxybutyrate).

 

Net zoals je Fluoxetine\Prozac (= N-methyl-3-phenyl-3-[4- (trifluoromethyl)phenoxy]propan-1-amine) niet kan vergelijken met MDMA\XTC (= (RS)-1-(benzo[d][1,3]dioxol-5-yl)-N-methylpropan-2-amine, synonyms: (±)-1,3-benzodioxolyl-N-methyl-2-propanamine;

(±)-3,4-methylenedioxy-N-methyl-α-methyl-2-phenethylamine;DL-3,4-methylenedioxy-N-methylamphetamine;methylenedioxymethamphetamine)

 

Wikipedia over Baclofen:

Baclofen (brand names Kemstro and Lioresal) is a derivative of gamma-aminobutyric acid (GABA) primarily used to treat spasticity.

Het is dus al een beproefd middel, en staat niet bekend als verslavend of tolerantiegevoelig.

It is an agonist specific to mammalian but not fruit fly (Drosophila) GABA_B receptors.^[1][2] Its beneficial effects result from actions at spinal and supraspinal sites. Baclofen can also be used to treat hiccups. It has been shown to prevent rises in body temperature induced by the drug MDMA in rats. ^[3] A very beneficial property of baclofen is that tolerance does not seem to occur to any significant degree — baclofen retains its therapeutic anti-spasmodic effects even after many years of continued use.^[4] However, oral dosage must be carefully regulated; significantly high doses of the drug, particularly 80 milligrams per day or higher, can cause excessive drowsiness that can interfere with daily function.

Wikipedia over Dr. Olivier Ameisen, over Baclofen “As a treatment for addictions”:

 

Dr. Olivier Ameisen, a French-American associate professor of medicine and a cardiologist at Weill Cornell Medical College of Cornell University, reported in 2004 in the journal Alcohol and Alcoholism that he successfully used Baclofen to completely suppress his own alcohol addiction. In his paper, he called for randomized trials of high-dose baclofen to be conducted to test the therapeutic model he had proposed. He renewed his call for clinical trials in the Journal of the American Medical Association (JAMA). His therapeutic model was reproduced by Dr. William Bucknam, who published a case report in Alcohol and Alcoholism, and by Roberta Agabio et al. who published another case in Journal of Clinical Psychopharmacology. Ameisen believes, based on his own experience and other anecdotal evidence, that Baclofen acts on some mechanism within the brains of addicts to suppress cravings brought on by addiction to various substances such as alcohol, cocaine, and heroin.

 

Ameisen, who currently is a visiting professor of medicine at State University of New York Downstate Medical Center, authored Le Dernier Verre (The Last Glass, titled The End of My Addiction in English) to inform public opinion and physicians. Since his book has been released, hundreds of patients have been treated in academic centers and rapidly become "indifferent to alcohol”. Also, clinical trials are being mounted as a result of public pressure.

 

Recently, based on Ameisen's therapeutic model, some trials have been conducted in using Baclofen to treat cocaine addiction. In 2007, an Italian team has demonstrated the effectiveness and the safety of baclofen as a treatment for alcohol-addiction. People have said once they took Baclofen they felt their desire for cocaine plummet almost overnight.

 

Conclusie: het doet niks aan de achterliggende psychiatrische problematiek, dat moet eerst aangepakt worden, met medicatie en therapie, en eerst moet er sprake zijn van een minimale basis qua fysieke, financiele en sociale gezondheid alsmede een dak boven het hoofd. Liefst werk of zinvolle bezigheden. Deze medicijnen genezen vervolgens niet de verslaving, maar helpen wel bij relapspreventie, uitstel van gebruik, minder gebruiken, afwezig houden van craving, zorgen voor meer rust, gemoedsrust en vrede in het hoofd en je het leven weer op kunt gaan pakken vanaf het moment dat je het hebt verloren. Langzaam kan de verslaving naar de achtergrond verdwijnen. Hoop en toekomst zijn met deze middelen niet langer onbereikbaar of enkel illusie. Nou, en ik vind dat reeds sensationeel en begrijp niet dat de Jellinek niet iets meer zijn nek durft uit te steken, dus voor dat uitgebreide onderzoeken zijn afgerond, als die er ooit echt komen. Ik hoop en denk dat de oplossing niet ligt in geheelonthouding tegenover volledig verslaafd, maar ligt in een natuurlijke en automatische afname van het gebruik, met hulp van genoemde medicatie en behandeling voor de achterliggende problematiek.